Asosyallik üzerine

Öncelikle bu konuda bir uzman filan olmadığımı, sadece kendi deneyimlerimden yola çıkarak yazdığımı söylemek isterim. Vikipedi asosyali 'Sosyal olmayan insan davranışları sergileyen bireye verilen ad' olarak tanımlıyor. Asosyallik veya yumuşatılmış haliyle içe dönüklük, bu konu üzerinde kendi deneyimlerimden yola çıkarak vardığım sonuçlardan bahsedeceğim. Asosyal insan tanımı birçok kişiye göre yeni insanlarla tanışmayı sevmeyen, kalabalık ortamlardan kaçan insan tipidir. Her asosyalliğin benimkisine benzediğini iddia edemem, ama benim asosyalliğimin temeli insanları sevmemeye dayanıyor. Yani bunun, topluma karışınca veya insanlarla tanışınca beğenilmeme korkusu gibi duygularla alakası yok. Beğenilmeme korkusu insanın genelde büyüme ve olgunlaşma süresinde yaşadığı geçici bir korkudur. İnsan sevmemek ise zamanla oluşan bir olgudur. Yani bir nevi Vikipedi'nin yaptığı tanımda bir sorun yok, ama bunun altında yatan sebepler yanlış bilindi hep.

Nasıl oluşur bu insan sevmeme olgusu? Bir kere bazı okuyucuların -eğer okuyan olursa tabii- bu ne saçmalıyor, ergen midir nedir gibi yorumlarda bulunduğunu tahmin edebiliyorum. Ama benim bahsettiğim şey hormonlara bağlı gelişen anlık haller veya duygular değil. İnsan sevmeme olgusu, bir insanın doğuştan itibaren yaşadıklarına bağlı olarak bir çok insanın bilinçaltı diye bildiği, benim ise nöronlar arası bağlantılar olarak düşündüğüm oluşumun kendi isteğimiz dışında geliştirdiği bir tepki.

Şöyle düşünelim, bir bebek doğduğunda nöronları arasındaki bağlantılar çok azdır. Bebeklik döneminde ortalama her saniye nöronları arasında 700 yeni bağlantı kurulur. Bu bağlantılar büyük oranda bebeğin çevresiyle olan iletişimine bağlıdır. Yani anlayacağınız, bizim bağlantılar genetik faktörlerin yanı sıra, büyük oranda küçüklüğümüzde vakit geçirdiğimiz insanlara; yani ailemize bağlı. Yaptığım gözlemlerde fark ettim ki sevgiyle, el bebek gül bebek şeklinde dediğimiz muameleyle büyütülen çocuklar, ki bunlar genelde ailelerin ilk çocukları oluyor, daha güleç ve mutlu oluyor. Öbür yandan anne tarafından sert tepki gören çocuklar da aynı huysuz tepkiyle karşılık veriyor. Bunu hepimiz biliyoruzdur zaten, peki benim bahsettiğim meseleyle alakası ne?

Hani derler ya dünya üzerindeki psikopatların hep geçmişinde sorunlu bir aile hikayesi vardır diye. İşte ben asosyallerin bir çoğunluğunun da bu sebeple asosyal olduğunu düşünüyorum. Bebekliğimizden beri yaşadığımız her olumsuz olay beynimizde bazı bağlantıların yanlış kurulmasına veya kurulmamasına -hangisi olduğunu bilimsel olarak doğrulamadım- sebep oldu. Peki her ailesiyle ilgili tramvalar yaşamış insan asosyal olur mu? sorusunda ikinci teorim veya bilimsel gerçeklik devreye giriyor. Ailesel sorunlar dışında bir diğer etken ise genetik temeller. Genetik sebepler üzerine küçüklüğümüzde yaşamış olduğumuz tramvaların tuz biber olması olay yani.

İnsan sevmeme olgusunu umuyorum ki doğru bir şekilde açıklayabilmişimdir. Şimdi gelelim bununla nasıl baş edeceğimize. İşin gerçeği ben bununla nasıl baş edeceğimi öğrenmedim, henüz öğrenmeye de hazır değilim. Hayatımda beni buna iten bir sebep yok. Ama oldum olası bununla savaşmaya çalıştım. Dönüp dolaşıp geldiğim nokta ise hep aynıydı. Bu seneye kadar asla 'insanları sevmiyorum ben' diye bir tespitte bulunmamıştım. Hep kendimi zorladım, sosyal olmaya çalıştım. Ama artık fark ettim ki bunu yapmak kendi beynime savaş açmak gibi. Kendimi zorlamaktansa önce olduğum gibi kabullenmeye karar verdim. Kim bilir belki bir şeyler değişir, bir gün beynim insanları itmektense onları sevmeye odaklanır. O zaman nasıl olduğunu anlatırım.

Unutmayın ki asosyallik bir anormali değildir. Değişmek zorunda değilsiniz. Eğer değişmeye karar verdiyseniz önce kendinizi olduğunuz gibi kabul edin.